وبلاگ اصلی هیئت کشتی شهرستان دورود

باتقدیم دورودبرهمه ی کسانی که قلبهای بزرگشان پندمیدهددل کوچکم را.این وبلاگ به تمام کسانی تعلق داردکه برای سالم بودن وسربلندی تمام جوانان شهر و کشورم بازشتیها           می جنگند.درپایان بادورودبرروح تختی ازشما عزیزان خواهشمندم ما راازدعای خیرتان محروم نسازید.  حسن پیامنی  

برای تختی
کارو: در متن غروب یک آفتاب
جهان پهلوان تختی

با کمری، صمیمانه شکسته...

کمری شکسته‌تر از روح آرزوهای به خاک نشسته...

فرو بستم دیدگانم را،

در اوج تب‌آلود موجی سرشک بی‌تکلف و وارسته

و برای یک لحظه،

آرزو کردم مرگ را به آغوش کشیدن:

صمیمانه‌تر از التماس یک خواب خسته...

چگونه می‌توانستم دیدن،

جاودانه آرمیدن آن انسان پاک باخته را؟...

سکوت...

به وسعت یک ابدیت، سکوت...

دعوت کردم فریاد همه‌ی آفتابهای ناشناخته را...

به ابدیت یک سکوت...

به خاطر سکوت ابدی یک مرد...

به خاطر آفتابی که

در زمینه کم لطفی مشتی ابر پوچ برود،

در سپیده‌دم یک زندگی جاودان،

جاودانه، غروب کرد...

تک ‌افتاده چمنی بود

در بسیط بی‌آب و علف شن‌زارها...

سایه انداختند،

بر سبزی بهار آفرینش،

هیچ‌ها...

پوچ‌ها...

خارها...

و دیوارها...

و آشیانه کردند،

در ستون فقرات روحش،

مورچه‌ها...

و ... مارها ...

اقیانوس بود،

اقیانوسی به وسعت هفت آسمان خدا...

طوفان روب ‌و،

طوفان کوب...

اما نداشت، حتی یک موج در بیکران سینه،

برای پذیرایی از کینه و،

هرچه مربوط است به کینه...

اقیانوس مفصلی بود که،

ناراحتش کردند:

بلم‌های مختصر مرسوم به سفینه...

نفرین بر تو، ای اسکلت سرگردان ممات!

که از پای انداختی،

به توقف در ایستگاه ابدیت، وادار ساختی،

طبل طپیدنهای قلب آرزومندش را...

و نفرین برتو، ای کارگاه ورشکست حیات!

که نداشتی شایستگی پذیرایی بیشتر تاختهای ابر آشنا سمندش را...

بارها به زیر کشید،

مچاله کرد و به زنجیر کشید،

ستارگان فلک آشیان را،

در دیار دگران...

از پرند آسمانها...

و در نور دید،

طومار زمین را،

بر تارک  افتخار زمانها...

و در اوج عظمت بلاتردید یک انسان

زنده کرد

زنده‌تر کرد، ‌بی‌دریغ و بی‌امان...

نامی را که به خاطرش زیست: ایران...

«همراه با سپردن پیکرم به خاک... »

«به بابکم بسپارند مدالهایم را... »

«مدالهای طلا را»

«نقره‌ها را نیز... »

بازکن سینه‌ات را، ای خاک همه نقره!

بازکن سینه‌ات را، ای خاک همه طلا!

اشک بر سینه تو، یک مدال ابدی...

اشک بر سینه تو، آفتابی به نام تختی!